حسين بن على در مدينه زيست « 1 » و محبت مردمان اين شهر را به سبب كرم و بخشش خود كسب كرد . اصفهانى روايت مىكند كه او يكى از خانه‌هاى خود را به چهل هزار دينار فروخت و تمام آن مبلغ را درجا و پيش از بازگشت به خانه ، بين فقراى مدينه تقسيم كرد . و نيز مىآورد : وى چهار هزار درهم قرض كرد و همه آن را به نيازمندان بخشيد و چون سائل ديگرى آمد و او مالى نداشت ، رداى خود را بيرون آورد و به سائل بخشيد . « 2 » حسين در دوره خلافت مهدى گهگاه به بغداد مىرفت . زمانى به سبب كرم و احسان فراوان كاملا مقروض شد ، پس به بغداد نزد مهدى آمد و خليفه فورا به وى اجازه ورود داد . چون داخل شد و مهدى به‌پاى خاست و بر وى سلام داد و معانقه كردند ، او را در كنار خود نشاند و احوال خانواده‌اش را پرسيد . سپس گفت : اى پسرعمو ! چرا اين‌جا آمدى ؟ گفت : ديدم ديگر كسى نيست كه حتى يك درهم به من دهد . مهدى پرسيد كه چرا به وسيلهء نامه به من اطلاع ندادى ( و خودت آمدى ) ؟ حسين گفت : مىخواستم ديدارى نيز با تو داشته باشم . مهدى به وى دينار و درهم بسيار بخشيد و حسين قرض‌هاى خود را به صورت مضاعف به طلبكاران پرداخت و بدون هيچ دينى ، به مدينه بازگشت . « 3 » اما با آغاز خلافت هادى برخورد بين او و خاندان على بن ابى طالب عليه السّلام آغاز شد . هادى خبر يافت كه على بن حسين ، يكى از نوادگان امام سجاد عليه السّلام ، رقيه دختر عمرو عثمانيه را كه يكى از همسران مهدى بود ، به نكاح خود درآورده است . هادى از اين كار خشمگين شد و على بن حسين را نزد خود احضار و او را شماتت و سرزنش كرد و گفت : زنى جز زن امير مؤمنان نبود كه به نكاح درآورى ؟ على در پاسخ گفت : « خداوند همسر گرفتن از مردم را بر يكديگر حرام نكرده ، مگر همسران جدم - صلّى اللّه عليه و آله و سلم - را ، اما غير ايشان اين گونه نيستند . » پس هادى دستور داد او را پانصد ضربه شلاق زدند . « 4 »

--> ( 1 ) . مدينه براى خاندان پيامبر به‌طور عموم و براى بيت علوى به‌طور خصوص مركزيت داشت و اين خاندان مورد احترام و تكريم مردمان حجاز بودند و حاجيان در موسم حج به ديدار ايشان در مدينه مىآمدند . ( ابن طولون ، الائمة الاثنى عشر ، ص 50 ) ( 2 ) . اصفهانى ، همان ، ص 439 . ( 3 ) . همان ، ص 440 . ( 4 ) . تاريخ طبرى ، ج 6 ، ص 433 .